Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΝ ΕΟΡΤΗΝ
ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ
ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ  ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Πρός
Τόν Ἱ­ε­ρό Κλῆ­ρο, τίς Μο­να­στι­κές Ἀ­δελ­φό­τη­τες καί τόν εὐ­σε­βῆ λα­ό
τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Ρε­θύ­μνης καί Αὐ­λο­πο­τά­μου.

 

Ἀ­γα­πη­τά καί πο­λυ­φί­λη­τα παι­διά μου,

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Μέ τήν δι­α­πί­στω­ση αὐ­τή δι­α­σαλ­πί­ζει ἡ Ἁ­γί­α  μας Ἐκ­κλη­σί­α τήν λαμ­προ­φό­ρο ἡ­μέ­ρα τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως τό ἐλ­πι­δο­φό­ρο Εὐ­αγ­γέ­λιο τῆς νί­κης τοῦ Χρι­στοῦ κα­τά τοῦ θα­νά­του καί κα­λεῖ τά μέ­λη Της, ὅ­λους ἐ­μᾶς πού συ­να­πο­τε­λοῦ­με τό Σῶ­μα Της, νά βι­ώ­σο­με εὐ­χα­ρι­στια­κά τήν «θεί­αν εὐ­φρο­σύ­νην ἐν τῇ εὐ­σή­μῳ ἡ­μέ­ρᾳ τῆς ἐ­γέρ­σε­ως».

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! μᾶς λέ­γει ἡ Μη­τέ­ρα μας Ἐκ­κλη­σί­α καί μᾶς προ­τρέ­πει νά προ­σεγ­γί­σο­με στό μέ­γα θαῦ­μα τῆς πί­στε­ώς μας, νά γί­νο­με μάρ­τυ­ρες τοῦ κε­νοῦ μνη­μεί­ου καί ἔ­πει­τα κή­ρυ­κες καί εὐ­αγ­γε­λι­στές τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως τοῦ Σω­τῆ­ρος μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ σέ ἕ­να κό­σμο πού σή­με­ρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο ἴ­σως ἀ­πό πο­τέ ἄλ­λο­τε, τό ἔ­χει ἀ­νάγ­κη.

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! λοι­πόν. Ὁ Χρι­στός πού ἄ­δεια­σε τόν ἑ­αυ­τό Του μέ ἄ­κρα τα­πεί­νω­ση καί ἔ­λα­βε μορ­φή ἀν­θρώ­που, ὅ­πως τήν δι­κή μας, καί, μέ τήν εὐ­δο­κί­α τοῦ Θε­οῦ Πα­τέ­ρα καί τήν συ­νερ­γί­α τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, κυ­ο­φο­ρή­θη­κε ἀ­πό τήν Παρ­θέ­νο Μα­ρί­α.

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Ἐ­κεῖ­νος πού ἐ­ναν­θρώ­πη­σε ἀ­λη­θι­νά καί ἔ­γι­νε κα­τά πάν­τα ὅ­μοι­ος μέ ἐ­μᾶς τούς ἀν­θρώ­πους, ἐ­κτός ἀ­πό τήν ἁ­μαρ­τί­α. Τέ­λει­ος Θε­ός καί τέ­λει­ος ἄν­θρω­πος.  «Θε­ός ἀ­λη­θι­νός ἐκ Θε­οῦ ἀ­λη­θι­νοῦ», πού ἕ­νω­σε ἀ­σύγ­χυ­τα τίς δύ­ο φύ­σεις Του, τήν θε­ϊ­κή καί τήν ἀν­θρώ­πι­νη, κα­θώς καί τίς δύ­ο θε­λή­σεις καί τίς δύ­ο ἐ­νέρ­γει­ές Του. Ἐ­κεῖ­νος πού ἑ­κών, μέ τήν θέ­λη­σή Του, ἔ­πα­θε τά πά­θη ὡς ἄν­θρω­πος καί σταυ­ρώ­θη­κε καί πέ­θα­νε καί τά­φη­κε. Ἐ­κεῖ­νος πού, με­τά τήν Ἀ­νά­στα­σή Του, φα­νε­ρώ­θη­κε στούς μα­θη­τές Του καί ἐ­παγ­γέλ­θη­κε σέ αὐ­τούς ὅ­τι θά τούς στεί­λει «δύ­να­μιν ἐξ ὕ­ψους». Ἐ­κεῖ­νος πού τούς προ­έ­τρε­ψε νά βα­πτί­ζουν ὅ­λα τά ἔ­θνη «εἰς τό ὄ­νο­μα τοῦ Πα­τρός καί τοῦ Υἱ­οῦ καί τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος» καί νά τη­ροῦν ὅ­λα ὅ­σα τούς πα­ρήγ­γει­λε.

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Γι­ά νά μπο­ροῦ­με νά κα­τα­νο­οῦ­με πώς ὁ δρό­μος τῆς ζω­ῆς μας δέν μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι ἄλ­λος ἀ­πό ἐ­κεῖ­νο, ὁ ὁ­ποῖ­ος ὁ­δη­γεῖ στήν ἐ­λευ­θε­ρί­α «τῆς δό­ξης τῶν τέ­κνων τοῦ Θε­οῦ» (Ρωμ. η΄, 21), δέν μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι ἄλ­λος ἀ­πό τόν δρό­μο τῆς τα­πει­νώ­σε­ως, τῆς πρα­κτι­κῆς, συ­νε­χοῦς καί κε­νω­τι­κῆς ἀ­γά­πης στήν σχέ­ση μας μέ τόν Θε­ό, τόν συ­νάν­θρω­πο καί τόν κό­σμο. Δέν μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι ἄλ­λος ἀ­πό τόν δρό­μο τῆς θυ­σί­ας τοῦ ἑ­αυ­τοῦ μας καί τῶν ἰ­δι­ο­τε­λει­ῶν του, τῆς φι­λαυ­τί­ας καί τῶν ἐ­γω­ϊ­στι­κῶν ἐ­πι­δι­ώ­ξε­ών του γι­ά χά­ρη τοῦ πλη­σί­ον, ὁ ὁ­ποῖ­ος δέν εἶ­ναι ἐ­χθρός, ξέ­νος ἤ ἀν­τί­πα­λος ἀλ­λά ἀ­δελ­φός καί παι­δί ἀ­γα­πη­μέ­νο τοῦ ἴ­διου Θε­οῦ Πα­τέ­ρα.

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Γι­ά νά μᾶς δεί­ξει πώς γι­ά τόν οὐ­ρα­νό ἕ­νας δρό­μος ὑ­πάρ­χει, ὁ μο­νό­δρο­μος τῆς τα­πε­ί­νω­σης καί τῆς προ­σφο­ρᾶς. Ὁ δρό­μος πού ἄ­νοι­ξε ὁ ἴ­διος, πού «ἐ­πτώ­χευ­σεν» ἑ­κο­ύ­σια γι­ά νά πλου­τί­σο­με ἐ­μεῖς. Ἡ πο­ρεί­α σ’ αὐ­τόν τόν δρό­μο προ­ϋ­πο­θέ­τει τήν ἀ­πόρ­ρι­ψη τῆς φι­λαυ­τί­ας καί τοῦ ναρ­κισ­σι­σμοῦ μας, τήν στα­θε­ρή ἀ­πό­φα­ση νά ἀ­να­κα­λύ­ψο­με τόν ἑ­αυ­τό μας καί νά τόν ἐγ­κα­τα­λε­ί­ψο­με στά χέ­ρια Του, κά­νον­τας τήν ζω­ή μας ζω­ή Του.

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Γι­ά νά πι­στεύ­ο­με σω­στά καί νά ζοῦ­με ἀ­γα­πη­τι­κά, νά κα­τα­νο­οῦ­με τήν πί­στη ὡς κα­τά­φα­ση τοῦ ἀν­θρώ­που στό μυ­στή­ριο τῆς κε­νώ­σε­ως τοῦ Θε­οῦ, ὡς ἔμ­πρα­κτη ἔκ­φρα­ση τῆς μί­μη­σης τοῦ Χρι­στοῦ καί τῆς φι­λαν­θρω­πί­ας Του, τῆς ἀ­γά­πης Του δη­λα­δή στόν ἄν­θρω­πο, στόν κά­θε ἐ­λά­χι­στο ἀ­δελ­φό Του, κα­τά τήν ἐν­το­λή Του: «ἐ­φ’ ὅ­σον ἐ­ποι­ή­σα­τε ἑ­νὶ το­ύ­των τῶν ἀ­δελ­φῶν μου τῶν ἐ­λα­χί­στων, ἐ­μοὶ ἐ­ποι­ή­σα­τε» (Ματθ. κε΄, 40).

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Γι­ά νά μᾶς δεί­ξει πώς εἶ­ναι ὁ Ἀ­δελ­φός ὅ­λων ἀ­δι­α­κρί­τως τῶν παι­δι­ῶν τοῦ Θε­οῦ, ὁ Ἐ­σταυ­ρω­μέ­νος Ἀ­δελ­φός ὅ­λων τῶν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νων ἀν­θρώ­πων, ὅ­λων τῶν κο­πι­ών­των καί πε­φορ­τι­σμέ­νων, τῶν ἁ­μαρ­τα­νόν­των καί τῶν με­τα­νο­ο­ύν­των γιά το­ύς ὁ­πο­ί­ους κτί­σθη­κε καί ὑ­πάρ­χει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α. Ὁ Ἀ­δελ­φός ὅ­λων ὅ­σων ση­κώ­νουν καρ­τε­ρι­κά τόν προ­σω­πι­κό τους σταυ­ρό, ἀ­νε­βαί­νουν μέ ὑ­πο­μο­νή τόν δι­κό τους Γολ­γο­θᾶ, ἔ­χον­τας στα­θε­ρά προ­ση­λω­μέ­νη τήν σκέ­ψη καί τήν ἐλ­πί­δα τους στήν ἀ­νά­στα­σή τους καί τήν ὁ­ρι­στι­κή καί αἰ­ώ­νια ἀ­παλ­λα­γή τους ἀ­πό τήν φθο­ρά καί τόν θά­να­το.

Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Γι­ά νά μήν χά­νο­με τό θάρ­ρος μας, γι­ά νά μπο­ροῦ­με νά ἐλ­πί­ζο­με, γι­ά νά μπο­ροῦν τά πνευ­μα­τι­κά μας αἰ­σθη­τή­ρια νά ἀ­κοῦ­νε τήν φω­νή Του, ὅ­ταν κλυ­δω­νι­ζό­μα­στε ἐ­πά­νω στήν τρι­κυ­μι­ώ­δη θά­λασ­σα τοῦ βί­ου μέ ὅ­λους τούς ἀ­νέ­μους ἐ­ναν­τί­ους καί ἀ­πει­λη­τι­κούς: «θαρ­σεῖ­τε, ἐ­γώ εἰ­μι· μὴ φο­βεῖ­σθε» (Ματθ. 14, 27). Γι­ά νά κλεί­νο­με βα­θειά μέ­σα στήν καρ­διά μας τήν «θεί­α καί φί­λη καί γλυ­κυ­τά­τη φω­νή» Του, πώς δέν θά μᾶς ἀ­φή­σει πο­τέ, πώς θά βρί­σκε­ται δια­ρκῶς «με­θ’ ἡ­μῶν». Γι­ά νά μήν φο­βό­μα­στε κα­νέ­να καί τί­πο­τε, γι­ά νά αἰ­σι­ο­δο­ξοῦ­με, γι­ά νά κοι­τά­ζο­με μπρο­στά, γι­ά νά οἰ­κο­δο­μοῦ­με, γι­ά νά δη­μι­ουρ­γοῦ­με, γι­ά νά ἀ­γα­ποῦ­με, γνω­ρί­ζον­τας πώς «ἡ ἀ­γά­πη ἔ­ξω βάλ­λει τόν φό­βον».

Ἀ­γα­πη­τά μου παι­διά καί μέ­λη τί­μια τῆς Το­πι­κῆς μας Ἐκ­κλη­σί­ας, Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Μέ αὐ­τήν τήν δι­α­πί­στω­ση, ἡ ὁ­ποί­α γί­νε­ται εὐ­χή στά χεί­λη μας, ἰ­δι­αί­τε­ρα τοῦ­τες τίς ἡ­μέ­ρες, εὔ­χο­μαι σέ ὅ­λους τό ἀ­νέ­σπε­ρο Φῶς τοῦ Πα­να­γί­ου Τά­φου, τῆς Πη­γῆς «τῆς ἡ­μῶν ἀ­να­στά­σε­ως», νά δι­α­σκορ­πί­σει ὅ­λα τά σκο­τά­δια ἀ­πό τήν ζω­ή μας. Ἡ χα­ρά τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως νά δι­α­σκε­δά­σει κά­θε θλί­ψη της. Τό Σῶ­μα καί τό Αἷ­μα τοῦ Ἀ­να­στάν­τος Κυ­ρί­ου μας νά γλυ­κά­νει κά­θε πί­κρα καί νά θε­ρα­πεύ­σει κά­θε ἀ­σθέ­νειά μας.

Σᾶς εὔ­χο­μαι χρό­νια πολ­λά καί εὐ­λο­γη­μέ­να καί σᾶς πα­ρα­κα­λῶ νά μήν λη­σμο­νεῖ­τε οὔ­τε ἕ­να λε­πτό τῆς ζω­ῆς σας πώς ὁ Χρι­στός σταυ­ρώ­θη­κε γι­ά τόν ἄν­θρω­πο καί δέν σταυ­ρώ­νει τόν ἄν­θρω­πο, πώς ὁ Χρι­στός ἀ­να­στή­θη­κε γι­ά νά ἀ­να­σταί­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά ὁ ἄν­θρω­πος. Πώς ὁ Χρι­στός σταυ­ρώ­θη­κε γι­ά νά ἔ­χο­με τήν δυ­να­τό­τη­τα νά ἀ­να­σται­νό­μα­στε ἔ­πει­τα ἀ­πό κά­θε πτώ­ση, ἔ­πει­τα ἀ­πό κά­θε πά­θος, ἔ­πει­τα ἀ­πό κά­θε σταυ­ρό.

Τε­λι­κά, γι­ά ἐ­μᾶς ὁ «Χρι­στός Ἀ­νέ­στη!» Γι­ά νά μπο­ροῦ­με μέ εἰ­λι­κρί­νεια καί παρ­ρη­σί­α, ἀ­πό τά κα­τά­βα­θα τῆς καρ­διᾶς μας, νά ὁ­μο­λο­γοῦ­με αὐ­τό πού αἰ­σθα­νό­μα­στε καί ζοῦ­με μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α μας, τό «Ἀ­λη­θῶς», γι­ά ἐ­μᾶς, «Ἀ­νέ­στη!» 

 

Σᾶς ἀ­σπά­ζο­μαι μέ πολ­λή πα­τρι­κή ἀ­γά­πη
καί ἐγ­κάρ­δι­ες πα­σχά­λι­ες εὐ­χές 

 

Ἅ­γιον Πά­σχα 2013

 

Ὁ Ἐ­πί­σκο­πός Σας


† Ὁ Ρε­θύ­μνης καί Αὐ­λο­πο­τά­μου Εὐ­γέ­νιος

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες