Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ

ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΝ ΕΟΡΤΗΝ

ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ

ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 2018

Διαβάσετε παρακάτω την Εγκύκλιο του Σεβ. Μητροπολίτου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγενίου για το Άγιον Πάσχα 2018.

 

 

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2018

 

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ λαό

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου.

 

   Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Ἀ­γα­πη­τά μου παι­διά τῆς Το­πι­κῆς μας Ἐκ­κλη­σί­ας. «Πάσχα Κυ­ρί­ου, Πάσχα».

   Γιά μί­α ἀ­κό­μη φο­ρά στήν ἱ­στο­ρί­α, κα­τά τό σω­τή­ριον ἔ­τος 2018, τό Φῶς τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως ἔρ­χε­ται νά δι­α­λύ­σει τά σκο­τά­δια τοῦ κό­σμου καί νά φω­τί­σει καί τά πιό ἀ­πό­με­ρα ση­μεῖ­α στά φυλ­λο­κάρ­δια τῶν Χρι­στια­νῶν. Καί ὅ­λοι ἐ­μεῖς, οἱ ἄν­θρω­ποι πού συν­δε­ό­μα­στε μέ αὐ­τό τό κοι­νό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, τήν χρι­στε­πω­νυ­μί­α καί τήν Πί­στη στόν Χρι­στό καί τήν Ἀ­νά­στα­σή Του, ἀ­να­νε­ώ­νο­με σή­με­ρα τήν ἐλ­πί­δα μας καί λαμ­βά­νο­με θάρ­ρος καί ἀ­παν­το­χή γιά τήν συ­νέ­χεια τοῦ ἀ­γώ­να μας. Λαμ­βά­νο­με «φῶς ἐκ τοῦ ἀ­νε­σπέ­ρου φω­τός», κα­θα­ρί­ζον­τας τίς αἰ­σθή­σεις μας, γιά νά προ­ευ­τρε­πί­σο­με τίς λαμ­πά­δες στά χέ­ρια μας, προ­ε­τοι­μα­ζό­με­νοι ἐ­σχα­το­λο­γι­κά γιά τήν ἔ­λευ­ση τοῦ Νυμ­φί­ου καί τήν προ­σω­πι­κή μας συ­νάν­τη­ση μα­ζί Του, προ­κει­μέ­νου νά εἰ­σέλ­θο­με στήν χα­ρά Του πού ἐ­πε­κτεί­νε­ται αὐ­τό­μα­τα, καί ἤ­δη ἀ­πό «σή­με­ρον», σέ δι­κή μας χα­ρά καί δι­ώ­χνει τήν ἀ­πελ­πι­σί­α, τόν ψυ­χι­κό μας τά­ρα­χο καί τήν ἀ­πό­γνω­ση.

   Γι­ορ­τή χα­ρᾶς καί ἐλ­πί­δας ἡ ση­με­ρι­νή. Καί οἱ Χρι­στια­νοί δέν δι­και­ού­μα­στε νά ζοῦ­με χω­ρίς χα­ρά καί ἐλ­πί­δα, ἀ­φοῦ αὐ­τά μᾶς πρό­σφε­ρε μέ τήν Ἀ­νά­στα­σή Του ὁ Χρι­στός μας, ὄ­χι ἁ­πλά ὡς δυ­να­τό­τη­τα καί προ­ο­πτι­κή, ἀλ­λά ὡς προ­σω­πι­κό ὀν­το­λο­γι­κό γε­γο­νός πού βι­ώ­νε­ται στό δια­ρκές πα­ρόν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τοῦ κά­θε μέ­λους Της, ὅ­λων ἐ­μᾶς δη­λα­δή πού προ­σκυ­νοῦ­με τήν Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Με­γά­λου Εὐ­ερ­γέ­τη μας. Ὅ­λων ἐ­μᾶς, πού ἀ­να­γνω­ρί­ζο­με μέ ἀ­γαλ­λί­α­ση ὅ­τι «ἦλ­θε διά τοῦ Σταυ­ροῦ χα­ρά ἐν ὅ­λῳ τῷ κό­σμῳ» καί ἑ­ορ­τά­ζο­με εὐ­φρό­συ­να «Θα­νά­του νέ­κρω­σιν», «ᾍ­δου τὴν κα­θα­ί­ρε­σιν» καί «ἄλ­λης βι­ο­τῆς, τῆς αἰ­ω­νί­ου ἀ­παρ­χήν». Ὅ­λων ἐ­μᾶς, πού ἀ­νή­κο­με στήν Ἐκ­κλη­σί­α καί πι­στεύ­ο­με ὅ­τι ἡ Ἀ­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι ζη­τού­με­νο ἀλ­λά πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ὅ­τι ἡ αἰ­ω­νι­ό­τη­τα δέν εἶ­ναι φαν­τα­σί­α ἀλ­λά προσ­δο­κί­α, στε­ρε­ω­μέ­νη στήν βά­ση τῆς πί­στε­ως στήν Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Χρι­στοῦ, ἡ ὁ­ποί­α μᾶς πα­ρέ­χει τήν βε­βαι­ό­τη­τα καί τῆς δι­κῆς μας ἀ­νά­στα­σης.

   Ἀρ­κεῖ νά κα­τα­λά­βο­με κά­πο­τε αὐ­τό, πώς ὁ Χρι­στός δέν σταυ­ρώ­θη­κε καί δέν ἀ­να­στή­θη­κε γιά τόν Ἑ­αυ­τό Του, ἀλ­λά «δι᾿ ἡ­μᾶς ἑ­κών», γιά ἐ­μᾶς καί μέ τήν Θέ­λη­σή Του, γιά ὅ­λους μα­ζί καί γιά τόν κα­θέ­να προ­σω­πι­κά, γιά ὅ­λους πού πο­ρευ­ό­μα­στε πρός Ἐ­κεῖ­νον παίρ­νον­τας τε­λι­κά μα­ζί μας μό­νο τό ὄ­νο­μά μας. Προ­σω­πι­κό μας λοι­πόν γε­γο­νός καί ἔ­τσι τό ζοῦ­με. «Ἐ­σταυ­ρώ­θης δι᾿ ἐ­μέ, ἵ­να ἐ­μοὶ πη­γά­σῃς τὴν ἄ­φε­σιν», τοῦ ψά­λα­με τό βρά­δυ τῆς Με­γά­λης Πέμ­πτης. Καί ἀ­πό­ψε Τοῦ εἴ­πα­με ὅ­τι Ἐ­κεῖ­νος εἶ­ναι «ὁ τοῖς πε­σοῦ­σι πα­ρέ­χων ἀ­νά­στα­σιν». Αὐ­τοί οἱ «πε­σόν­τες» καί «πί­πτον­τες» δέν εἶ­ναι ἄλ­λοι ἀ­πό ἐ­μᾶς τούς ἴ­διους, πού χαι­ρό­μα­στε μέ αὐ­τήν πλέ­ον τήν δια­ρκῆ δυ­να­τό­τη­τα τῆς ἀ­νόρ­θω­σής μας ἀ­πό τήν πτώ­ση.

   Αὐ­τό ἄλ­λω­στε ση­μαί­νει Ἀ­νά­στα­ση. Μπο­ροῦ­με νά ση­κω­νό­μα­στε ἀ­πό τίς πτώ­σεις, ὅ­ποι­οι καί ἄν εἴ­μα­στε καί ὅ,τι καί ἄν εἴ­μα­στε, ἀρ­κεῖ νά θέ­λο­με νά ἐμ­πι­στευ­θοῦ­με τήν Χά­ρη τοῦ Θε­οῦ πού μᾶς φρο­νη­μα­τί­ζει, πού θε­ρα­πεύ­ει τίς ἀ­σθέ­νει­ές μας καί ἀ­να­πλη­ρώ­νει τίς ἐλ­λεί­ψεις μας. Δέν ὑ­πάρ­χει ἁ­μαρ­τί­α πού νά ξε­περ­νᾶ τό μέ­γε­θος τῆς φι­λαν­θρω­πί­ας τοῦ Θε­οῦ. Νά τό νοι­ώ­σο­με αὐ­τό ἐ­πι­τέ­λους. Δέν ὑ­πάρ­χει τί­πο­τε πού νά μπο­ρεῖ νά μᾶς κρα­τά­ει μα­κρυ­ά Του, πού νά μᾶς ἀ­πο­ξε­νώ­νει τῆς ἀ­γά­πης Του, πού νά δι­α­τα­ράσ­σει τήν σχέ­ση μας, πού νά μᾶς κρα­τᾶ δέ­σμιους σέ ἐμ­πά­θει­ες, μί­ση, δι­χό­νοι­ες, ἀλ­λη­λο­σπα­ραγ­μούς, πο­λέ­μους μέ­σα μας καί γύ­ρω μας. Δέν ὑ­πάρ­χει τί­πο­τε πού νά μπο­ρεῖ νά μᾶς στε­ρεῖ νά σπεύ­δο­με κον­τά Του «οἱ κο­πι­ῶν­τες καὶ πε­φορ­τι­σμέ­νοι» αὐ­τῆς τῆς ζω­ῆς. Γνω­ρί­ζει ἀ­πό σταυ­ρούς ὁ Ἐ­σταυ­ρω­μέ­νος καί δί­δει τήν δυ­να­τό­τη­τα στούς σταυ­ρω­μέ­νους νά ἀ­να­στη­θοῦν, ἀρ­κεῖ νά θέ­λουν καί νά συ­νερ­γή­σουν. Για­τί πάν­το­τε, Αὐ­τός ὁ Με­γά­λος Συ­νο­δοι­πό­ρος μας στόν πό­νο, σέ­βε­ται τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α πού μᾶς ἔ­δω­σε καί ἀ­να­μέ­νει τήν ἀ­γα­θή προ­αί­ρε­σή μας γιά νά μᾶς χα­ρί­σει, κα­τά τό μέ­γα Του ἔ­λε­ος, τή στορ­γή τῆς ἀγ­κα­λιᾶς Του.

   Γι­ορ­τή λοι­πόν χα­ρᾶς καί ἐλ­πί­δας ἡ ση­με­ρι­νή. Καί ὅ­λοι ἐ­μεῖς πού τήν ἑ­ορ­τά­ζο­με, αὐ­τήν τήν χα­ρά καί αὐ­τήν τήν ἐλ­πί­δα προ­σευ­χη­τι­κά με­τα­λαμ­πα­δεύ­ο­με καί σέ ὅ­λους ἐ­κεί­νους τούς ἀ­δελ­φούς μας, τά ὅ­που γῆς παι­διά τοῦ Θε­οῦ, πού πά­σχουν, πού ὀ­δυ­νῶν­ται, πού γί­νον­ται κα­θη­με­ρι­νά θύ­μα­τα βί­ας, πού κα­ταρ­ρα­κώ­νε­ται ἡ ὑ­πό­στα­ση καί τσα­λα­κώ­νε­ται ἡ ἀ­ξι­ο­πρέ­πειά τους, πού κα­ταρ­γοῦν­ται τά δι­και­ώ­μα­τά τους, πού ἀ­ναγ­κά­ζον­ται νά γί­νουν πρό­σφυ­γες, με­τα­νά­στες, κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά ἀν­τι­κεί­με­να πα­ρά­νο­μης ἐμ­πο­ρί­ας, δοῦ­λοι σέ κυ­ρί­ους ἀ­νε­ξέ­λεγ­κτους, πού με­τα­τρέ­πον­ται ἀ­πό πρό­σω­πα σέ ἀ­ριθ­μούς.

   Ἰ­δι­αι­τέ­ρως ἐλ­πί­ζον­τας σέ ἕ­να κα­λύ­τε­ρο αὔ­ριο, προ­σευ­χό­μα­στε γιά τά ἀ­θω­ό­τε­ρα θύ­μα­τα ἐκ­με­τάλ­λευ­σης καί ἐκ­φο­βι­σμοῦ, τά παι­διά μας. Προ­σευ­χό­μα­στε γιά τήν ἀ­νά­στα­ση τῆς Πα­τρί­δας μας, πού ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ νά σταυ­ρώ­νε­ται, γιά τούς συ­ναν­θρώ­πους πού ὑ­πο­φέ­ρουν ἀ­πό τήν κρί­ση καί προσ­δο­κοῦν μιά ἀ­να­στά­σι­μη ἔ­ξο­δο ἀ­πό αὐ­τήν. Ἀλ­λά καί ὁ νοῦς μας κι­νεῖ­ται δια­ρκῶς πρός ἐ­κεί­νους τούς τό­πους, ὅ­που ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται βί­αι­η ἐκ­δί­ω­ξη κά­θε χρι­στι­α­νι­κῆς πα­ρου­σί­ας. Ἐ­κεί­νους τούς τό­πους, ὅ­που δο­κι­μά­ζε­ται τε­λι­κά ἡ ἀν­θρω­πιά καί πού με­τα­τρέ­πε­ται ἀ­πό τή μιά στιγ­μή στήν ἄλ­λη ἡ ζω­ή σέ κό­λα­ση, τούς τό­πους πού κα­τα­στρέ­φον­ται οἰ­κο­λο­γι­κά. Προ­σευ­χό­μα­στε λοι­πόν γιά ὅ­λους καί γιά ὅ­λα καί δέν ἀ­πελ­πι­ζό­μα­στε, για­τί πι­στεύ­ο­με στόν Ἀ­να­στάν­τα Χρι­στό πού δι­α­σχί­ζει τήν Ἱ­στο­ρί­α.

   Ἀ­γα­πη­τά μου παι­διά, ἀ­δέλ­φια καί φί­λοι, γιά μί­α ἀ­κό­μη φο­ρά δι­α­κη­ρύσ­σο­με, μέ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τή στεν­τό­ρεια φω­νή πού ἐ­γεί­ρει συ­νει­δή­σεις, πώς εἴ­ναι γι­ορ­τή χα­ρᾶς καί ἐλ­πί­δας γιά ὅ­λους ἡ ση­με­ρι­νή. Γι᾿ αὐ­τό μπο­ρεῖ νά τήν ἀ­πο­λαμ­βά­νει «εἴ τις εὐ­σε­βὴς καὶ φι­λό­θε­ος»,  «εἴ τις εὐ­γνώ­μων», «εἴ τις ἔ­κα­με νη­στε­ύ­ων», «εἴ τις ἀ­πὸ τῆς πρώ­της ὥ­ρας εἰρ­γά­σα­το», ἀλ­λά καί «εἴ τις εἰς μό­νην ἔ­φθα­σε τὴν ἑν­δε­κά­την». Ἀ­φοῦ, ὅ­πως μᾶς το­νί­ζει ὁ ἱ­ε­ρός Χρυ­σό­στο­μος, «φι­λό­τι­μος ὢν ὁ Δε­σπό­της, δέ­χε­ται τὸν ἔ­σχα­τον, κα­θά­περ καὶ τὸν πρῶ­τον. ... Καὶ τὸν ὕ­στε­ρον ἐ­λε­εῖ, καὶ τὸν πρῶ­τον θε­ρα­πε­ύ­ει». Πῶς λοι­πόν νά μή χαι­ρό­μα­στε καί πῶς νά μήν ἐλ­πί­ζο­με; Πῶς νά μήν «πε­ρι­πτυσ­σό­μα­στε ἀλ­λή­λους ἐν χα­ρᾷ» σή­με­ρα, ἀ­φοῦ ἔ­γι­ναν τό­σα χα­ρο­ποι­ά καί ἐλ­πι­δο­φό­ρα γιά ὅ­λους ἐ­μᾶς, χω­ρίς δι­α­κρί­σεις, δι­α­χω­ρι­σμούς, δι­χα­σμούς, χω­ρίς σύ­νο­ρα, φο­βι­κά σύν­δρο­μα καί στε­γα­νά;

   Αὐ­τήν τήν χα­ρά καί αὐ­τήν τήν ἐλ­πί­δα ἱ­ε­ρουρ­γοῦ­με μέ­σα στήν Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α δια­ρκῶς καί αὐ­τήν ἐκ­πέμ­πο­με ὡς Ἅ­γιο Φῶς ἀ­πό τόν Πα­νά­γιο Τά­φο τοῦ Χρι­στοῦ μας, ἀ­πό κά­θε Ἁ­γί­α Τρά­πε­ζα, σέ κά­θε Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, καί ἰ­δι­αί­τε­ρα αὐ­τήν τήν «σω­τή­ριον καὶ φω­ταυ­γῆ» στιγ­μή τῆς πο­ρεί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στούς αἰ­ῶ­νες.

   Καί αὐ­τό θέ­λο­με νά σᾶς ἀ­πευ­θύ­νο­με ὡς πα­τρι­κή προ­τρο­πή μέ ὅ­λη τήν ἀ­γά­πη μας καί μέ τήν κα­λή ἀ­γω­νί­α τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ πα­τέ­ρα καί Ἐ­πι­σκό­που σας. Νά δί­νο­με τό­πο μέ­σα μας μό­νο σέ αὐ­τά πού μᾶς προ­σφέ­ρουν χα­ρά καί ἐλ­πί­δα, ἐμ­πι­στευ­ό­με­νοι τά ἄλ­λα στήν ἀ­γά­πη, τήν πρό­νοι­α καί τό ἔ­λε­ος τοῦ Θε­οῦ. Ὅ­λες οἱ πε­ρι­στά­σεις τῆς ζω­ῆς μας μπο­ροῦν νά γί­νουν πη­γές καί ἀ­φορ­μές πνευ­μα­τι­κῆς χα­ρᾶς, ἄν δέν στα­θοῦ­με στό ὀ­δυ­νη­ρό τους φαι­νό­με­νο καί ἄν δε­χθοῦ­με τήν εὐ­λο­γί­α τῆς πα­ρα­χώ­ρη­σής τους ὡς ἀ­φορ­μή νά γί­νο­με κα­λύ­τε­ροι, δυ­να­τό­τε­ροι καί ἁ­γι­ώ­τε­ροι.

   Σᾶς εὐ­χό­μα­στε αὐ­τήν τήν εὐ­λο­γη­μέ­νη ὥ­ρα, χρό­νια πολ­λά, εἰ­ρη­νι­κά καί ἀ­να­στά­σι­μα, μέ­σα στήν Ἐλ­πί­δα καί τήν Χα­ρά πού ἀ­φει­δώ­λευ­τα μᾶς δω­ρί­ζει ἡ Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Χρι­στοῦ μας νο­η­μα­το­δο­τῶν­τας τή ζω­ή μας, αὐ­ξά­νον­τας τίς ἀν­το­χές μας καί προ­σθέ­τον­τας δύ­να­μη στήν ἀ­δυ­να­μί­α μας.

   Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Ἀ­λη­θῶς ἀ­νέ­στη! Γιά ἐ­μᾶς ἀ­νέ­στη!

 

Μέ τόν πατρικό πασχάλιο ἀσπασμό μας

καί ἐγκάρδιες εὐχές πρός ὅλους

 

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

 

† Ὁ Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου Εὐγένιος

 

 

Αποθηκεύσετε/εκτυπώσετε την Εγκύκλιο ακολουθώντας τον σύνδεσμο: ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ 2018.

 

 

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες